lezen Reisverhaal

Tirol: Beklimming van de Seven Summits

Bekijk Sluit

lezen Reisverhaal

Avonturier Gijs woonde in Italië, Oostenrijk, Nieuw-Zeeland, Zambia en Zuid-Afrika. Hij is altijd op zoek naar mooie avontuurlijke plekken. Voor Traveler bezocht hij het Oostenrijkse Stubaital.

Datum
Auteur
Gijs Hardeman
Fotograaf
Gijs Hardeman

Mijn kuiten branden. De beklimming van de Rinnenspitze laat haar sporen achter, ergens diep in mijn onderbenen. Ik bevind me bijna op één van de Seven Summits van Stubai in een bijzonder gezelschap. Lokale held, bergfotograaf en excentriek figuur Heinz Zak loopt voor me en Robert Span, de president van de Oostenrijkse Bergführers, achter me.

Heinz Zak gaf de avond voor deze beklimming een presentatie over zijn nieuwe boek:   Stubai, die Berge und das Tal. Tien jaar struinde hij door het Stubaital, op zoek naar de mooiste bergen om te beklimmen, maar vooral ook te fotograferen. Hij maakte prachtige foto’s waarop de bergen een hoofdrol spelen en de strakke bergmeren een bijrol als gladde spiegels. Terwijl we beginnen aan de klim vanaf de Franz-Senn-Hütte, stel ik mezelf ten doel ook zo’n foto maken, alleen heb ik maar twaalf uur. Dat wordt spannend, zeker nu de mist dikker wordt en het ook een beetje begint te regenen.

De Seven Summits spreken volgens Heinz tot de verbeelding. ‘Mensen houden van doelen stellen en lijstjes afwerken. Het waren er bijna acht, maar zeven klonk toch mooier.’ Het is een knipoog naar de Seven Summits van de zeven continenten. En ondanks dat de Rinnenspitze en zes andere toppen niet direct kunnen concurreren met, pak ‘m beet, de Kilimanjaro, Aconcagua en al helemaal niet met de Mount Everest, is het inderdaad leuk om je ponskaart vol te maken.

En wat is er bijzonder aan de Rinnenspitze, mijn eerste van deze zeven? ‘Deze berg heeft een mooie opbouw en wordt steeds steiler. De top is veeleisend, maar veilig.’ De route is grofweg in drie stukken te verdelen. Eerst een pad tussen schuine grasweiden. Daarna een iets steilere ‘keienvallei’, waar je van steen naar steen stapt en op het derde deel, het steilste, met een klettersteigset vastzit aan een kabel. Hier moeten ook de klimspieren een beetje aan het werk en een foutje kan pijnlijk zijn. De graat die naar de top leidt is makkelijk te belopen, maar zeker niet ongevaarlijk. Links en rechts struikel je zo honderd meter naar beneden als je niet vastzit.

Vlak voor deel twee steken we een ondiep bergmeertje over. Ik klik wat foto’s, maar het geeft nog niet dat ene beeld waar ik naar op zoek ben.  Fotografen en toeristen komen naar Stubai vanwege de prachtige uitzichten, de beloning voor een behoorlijke inspanning. Het Alpentoerisme floreert in Stubai dankzij Franz Senn, de founder van de Oostenrijkse en Duitse Alpenverenigingen. Deze priester besloot meer dan honderdvijftig jaar geleden dat Stubai bergtoerisme nodig had. Hij wist ondanks tegenwerking van zijn eigen kerk en omgeving na zijn dood veel volgelingen te krijgen. Robert en Heinz zijn Franz’ hedendaagse discipelen.

Dat Alpinisme hier een soort religie is, zien we in de keienvallei waar we mensen tegenkomen in alle soorten, maten en leeftijden. Zelfs een groepje met een hondje. Later horen we van het baasje dat mopshondje Frieda ook op de top is geweest. ‘In de rugzak, dat wel.’ Wij kwamen redelijk gemakkelijk op de top, 3003 meter hoog, alhoewel het laatste stukje inderdaad goed oppassen is. De top ziet er niet lief uit, het is er stekelig en rauw met weinig ruimte. We wensen elkaar traditiegetrouw ‘Bergheil!’ Aan het Gipfelkreuz (topkruis) hangt het welbekende kastje met een boekje en een soort wasknijper die als pons fungeert.

Ja! Ik heb de gewenste unieke pons voor mijn eerste summit van de zeven. Maar helaas heb ik nog steeds mijn gewenste foto niet. Op de terugweg heeft Heinz haast. Sommigen uit de groep willen terug, naar de warme Hütte, naar een machtige Kaspressknödel voor de lunch. Ik wil echter naar de Rinnensee, het bergmeer onder de top. Dit vereist een detour van een half uur en Heinz raadt het af. ‘Je hebt het mooiste beeld van de Rinnensee al van boven gehad. Met dit weer…’ Hij stopt met praten en kijkt naar de druppeltjes regen. Ik geloof hem op zijn blauwe alpenogen en geef hem, met tegenzin, gelijk.

Tien stappen later realiseer ik me dat de mooiste momenten op mijn reizen nooit in het programma staan, maar altijd ontstaan. Ontstaan door iets onverwachts te doen. Ik roep naar voren dat ik toch wil gaan. Heinz steekt zijn duim op en ik draai om. Baat het niet… Bij de Rinnensee vind ik geen fenomenaal uitzicht, geen blauwe luchten en geen gladde weerspiegelingen in het meer. Wel vind ik volledige stilte, een ijsschots die langzaam in het meertje zakt en groen mos dat op eenzame stenen in het water groeit. En hé, toch een beetje weerspiegeling in het water, ondanks de regen. Ik neem de tijd, ga op een rots zitten kijken en klik toch een paar mooie foto’s. Ik hoop dat ik de andere summits ook kan doen de komende jaren. De ponskaart met zes lege vakjes brandt in ieder geval in mijn zak. 

Meer informatie over Stubai vind je hier. Gijs is oprichter van Nextdestination.nl. Volg zijn avonturen ook op Instagram, waar hij dagelijks foto's en updates plaatst van zijn reizen over de wereld. 


Bekijk ook

Ads for you!

Beste bezoeker,

We zien dat je waarschijnlijk een adblocker of andere software gebruikt die onze banners ontregelt.
Dat vinden we jammer, hiermee missen we inkomsten voor onze site die we hard nodig hebben.
Merk daarom onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel voor je tijd.
National Geographic Nederland/België

Sluiten