lezen Reisverhaal

Herman Brusselmans: Redding in Frankrijk

Bekijk Sluit

lezen Reisverhaal

Schrijver, dichter en columnist Herman Brusselmans brengt een ode aan het Franse dorp La Clothilde, onvindbaar op de kaart, maar wel vindbaar in zijn hart.

Datum
Auteur
Herman Brusselmans
Fotograaf
Ian Britton/Flickr

Ik schrijf vele boeken. Daar ben ik echer niet continu mee bezig. Twee keer drie maanden per jaar maak ik tijd vrij voor het afwerken van een roman, de rest van het jaar houd ik me in m’n woonplaats Gent bezig met niksdoen, luieren, met m’n hond Eddie gaan wandelen, koffie drinken met m’n ex-echtgenote Tania De Metsenaere, op restaurant gaan met m’n ex-vriendin Melissa Janssens, vaagweg op zoek gaan naar een Nieuwe Vrouw, een tochtje ondernemen naar Waarschoot en terug op m’n motorfiets, en nadenken over de nieuwe roman die in m’n binnenste aan borrelen is. 

Na het nadenken ga ik die nieuwe roman daadwerkelijk schrijven, en dat doe ik sinds een paar jaren in een huisje dat ik gekocht heb in het Franse dorp La Clothilde, veertig kilometer ten zuiden van Perpignan, in het zuiden van Frankrijk. La Clothilde telt slechts 250 inwoners, de meesten van hen oud, gepensioneerd, of lamgeslagen door het leven, en ze komen alleen naar buiten om een beetje te jeu-de-boulen, een stuk vlees of een brood te halen bij slager Henri Pacques of bakker André Piastonne, en ze drinken wel eens een glas in café Dans le Blé, en voor de rest rekken ze hun bestaan zonder dat ze daar veel last van hebben, en heel zelden gaat één van hen naar de rand van het dorp, om naar te maan te huilen, en zich dingen te herinneren die nooit hebben plaatsgevonden, en de kortstondige hoop te koesten dat er uit de hemel een reddende gestalte zal nederdalen. 

Je zou kunnen zeggen dat in wezen alles peis en vree is in La Clothilde, en wat heeft een schrijver meer nodig, om aldaar in een piepklein huisje een zoveelste roman te schrijven, een roman die geen bakens zal verzetten, die geen vuur zal doen oplaaien, die geen wind zal doen waaien, maar die toch geschreven moét worden. Ik voel me veilig in m’n huisje in La Clothilde, en tevens voel ik me daar rijk, welgesteld, en voorzien van voldoende bezittingen, hoewel er in het huisje bijna niks stoffelijks aanwezig is. Je hebt er een schrijftafel en een stoel, je hebt er een kolenkachel, je hebt er een aanrecht en koud water, je hebt er een bed, je hebt er veel leegte, en ook heb je er een replica van het beeld van de godin Venus, in de 19de eeuw gemaakt door een anoniem gebleven kunstenaar, van wie men alleen vermoedde dat hij gevaporiseerd is, zodat de door hem nagelaten mist kon worden opgenomen in de donkerblauwe luchten. 

Urenlang zit ik te schrijven in m’n huisje, urenlang ben ik me niet bewust van waar ik ben, en urenlang ben ik zo in de ban van m’n zinloze proza dat ik me m’n eigen naam niet eens zou herinneren, al is de kans groot dat het hoofdpersonage van m’n roman ‘Herman Brusselmans’ heet. 

Als ik honger heb, eet ik een stuk brood en een stuk vlees, als ik dorst heb, drink ik koud water, als ik behoefte heb aan liefde en emotionele warmte, denk ik aan Tania De Metsenaere en Melissa Janssens en Eddie en een Nieuwe Vrouw, die m’n gezicht komt deppen met de zoom van haar jurk, die mij een kus geeft op m’n kruin, en die over m’n schouder even meeleest met wat ik heb geschreven en die dan zegt: ‘Je woorden zijn wondermooi.’ Ze mag gerust liegen als ze dit zegt. 

Maar ’s avonds, nadat ik naar de rand van het dorp ben gegaan en naar de maan heb gehuild, ga ik alleen naar bed, en m’n hersens malen in m’n brein, en m’n psyche draait rond in m’n hoofd, en m’n hart klopt even luid als m’n ziel, en ik lig in de complete duisternis van m’n huisje in La Clothilde, en wat doe ik hier in het verre Frankrijk, en m’n God, wat zou ik graag naar huis willen, maar dat kan nog niet, want m’n boek is nog niet klaar, en weet je wat, morgen neem ik een dagje vrij, en ga ik jeu-de-boulen met anderen die lamgeslagen zijn door het leven en die tijdens het spel soms naar boven kijken, om te zien of de reddende gestalte niet alsnog uit de hemel nederdaalt.  


Bekijk ook

Ads for you!

Beste bezoeker,

We zien dat je waarschijnlijk een adblocker of andere software gebruikt die onze banners ontregelt.
Dat vinden we jammer, hiermee missen we inkomsten voor onze site die we hard nodig hebben.
Merk daarom onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel voor je tijd.
National Geographic Nederland/België

Sluiten